موريانه

توي اين شبها ، كه همش شب ان و من كه عاشق شب ام و تنگ غروب و خود شب . با همه ضرب هاشو ريتم هاشو رنگ هاشو عصرهاش كه همه جا سياه وسفيد ميشه وهمه چيز صدفي ، نه كه فكر كني براق ... ، كه نه ،درخشان و مات ،مثل خواب ورويا ، بعضي وقتهام نمناك ... مثل ياد ... . ياد عليرضا شهبازي كه استادمون بود واستادم بود و با هم رفيق...، به خير...، كه اطاق تنگش جاي دلاي زيادي بودو توو اونهمه استاد و شاگرد تنها من بيست ش. كه من ، همه رنگهامو خفه ميكردمو...... تووي اوون تاريكي من بودم و رنگهائي كه تو حيران سياه وسفيد شدنشان بودي و من عاشق اوون رنگهاي خفه و كنتراست جادوئي و.. كشفم .! يادت بخيرو روحت شاد، كه زود تر از زود رفتي و... من ماندم و ما مانديم وقاب دلتنگي هايت .
به تك به تك و گاه و بيگاه موهاي سفيد گيسوان پريشان و سياه قسم ، كه من نه از روي نداشته هايم ،كه ،از داشته هايم ميبخشم و ، ميهراسم ... از روزهاي بي هم بودن و...شبهايي كه مز،مزه نگارآبيت ، از جنس همان صدفي ها شده آرزويم . ضربها و ضربه ها مونس اين روزگار منه كه من با اونها جوون ميگيرم . دوست دارم طبل باشم يا تومبا بشم يا باشم يا بنوازم اين ضرباهنگ جانبخشو ... كه دلم با همين زور و قدرت بزنه و همه استخون هامو بتركونه و منو... كه اين بار كسي نفهمه با چي دوپينگ ميكنم با چي واسه خودم از همه حرفها و نگاهها و حركتها و رفت و برگشتها ، كاتهائي ميزنم و تو ذهنم همه رو به هم ميچسبونم اونم اوورلپ . كه روزهام پر ضربن و شبها هم پر ضربن هم كشدار و هم همشون منو هاي ميكنن . اين جنس مال خودمه ... اين بار به كسي نميگم چي ميزنم تا كسي نفهمه ... اين بار تومبا ميزنم طبل ميزنم سنج ميزنم شدم يه درامر كامل و ماهر ميزنم و ميخونم و ... حالا بجاي اون نغمه هاي كشدارومواج و جادوئي كه ، مو به تن من سيخ ميكنه ،‌ تو برو زير باروونو با صداي كلاغها حال كن