موريانه

آخرين سطرها را مايوسانه ميخوانم ، كتاب را ميبندم ، چشمهايم را هم . همه حكايت ، حكايت يه عمر حسرت فرهنگ و هنر يه مملكته كه استاد... اومده يه مانيفست فرهنگي ، اجتماعي ، اخلاقي و ... بلند بالا صادر كرده . بيشتر يه وصيت نامه است براي فرهنگ يه كشور جهان سومي تا... و خلاصه اسمش رمانه و رسمش مامان .
طاق باز دراز ميكشم و به جملاتي عجيب مي انديشم .انديشه ، فكر، همان چيزهاي خطر ناك هميشگي ، همان تابوي ابدي توتاليترها ، من توتاليتر... ،توي توتاليتر
چالش (اين كلمه مزخرف را دوست نميدارم به ياد مديران پوزملوك و دوون پايه دولتي مي افتم يا كارشناسان ابله سياسي ) همواره اعتقاد به آن دنياي ديگر، واقعيتي عيني و مجسم بوده ، براي من كه اينك چشم بسته ،پنجاه ، پنجاه را تكرار ميكنم .ميگويد : مگر نميگوئيد هست ، خوب باشد . بيايم اين بودن را پنجاه در صد بگيريم و پنجاه درصد ديگر را به نبودنش بدهيم و من براي اولين بار ... پنجاه درصد به نبودنش ميدهم .آري به راستي پنجاه پنجاه براي رسيدن به عدالت به نظر من نزديكتر است ، عدالتخانه ام حكم به پنجاه پنجاه ميدهد و سخت وعجيب و نفس گير ميشود آوار اين باور جديد. آن نيمه نيستي ، حتي شايد هم همان نيمه هستي ، خوب حالا ببينم ، همه اين پنجاه درصد را ميخواهي؟. ببينم چگونه حكم ميدهي به صد درصد ، اينقدر شجاع ، قاطع ، و يا ... نه! ...به نظر من امروز ديگر عقلاني نيست . حتي داستان اينور و آنور هم 50 -50 است همه 50 اينور را ببازيم كه فقط برنده 50 تاي ديگري باشيم . وآنهم باز 50-50 نميدانم گيج ميشوم ، ولي باور دارم هر آنكه 50 اينور را ببازد به طمع 50 انور جز پوچي نصيبي ندارد .باور كن ، به جان خودم راست ميگويم .حالا سنگت را ول كن، خواهش ميكنم. همان سنگ بزرگ تمشيت خودت را كه محكم گرفته اي در كف درياچه اي بلوري. نفست را گرفته اي ، چشمانت دارد بيرمق ميشود ، لپهايت سرخ تر از هميشه رو به كبوديست . و تو، در انتقام ، و تنبيه كه هستي ؟ من... ؟ خودت... ؟ چرا... ؟ به كدامين گناه ؟هيچ راه رستگاري در اين تنبيه خودسرانه وجود ندارد ،عزيزكم...خواهش ميكنم ، باور كن دوستت ميدارم . سنگت را رها كن ، همان سنگ بزرگ كف درياچه بلور را ميگويم . درياچه با بودن تو فرشته دارد ، بي تو مردابي بيش نخواهد بود،به خدا ... ف